Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

EKLEKTYZM i CARRACCIOWIE

Przeciwny kierunek w stosunku do manierystów, gorących zwolenników jednego artysty, stanowią eklektycy. Uważają oni, ze żaden z mi- strzów nie był pod każdym względem doskonały, toteż doskonałość osiągnąć można biorąc jedynie z twórczości każdego to, co w niej jest najlepsze: „rysunek szkoły rzymskiej, ruch i cienie wenecjan, piękny koloryt lom- bardzki, potęgę i gwałtowność Michała Anioła, prawdę i naturalność Tycja- na, czysty i niadościgły gust Correggia… pomysłowość uczonego Prima- ticcia i trochę wdzięku Parmegianina“. W ten sposób w sławnym sonecie Agostino Carracci daje przepis na piękno. Niektóre z jego zaleceń brzmią dcsyć dziwmie, zwłaszcza poszukiwanie koloru w sztuce lombardzkiej, a nie weneckiej. Formuła ta określa styl lub raczej zamierzenia trzech Carrac- cich: Lodovico (1555 – 1619), Agostino (1557 – 1602) i Annibale (1560 – 1609). Pracując wspólnie w Bolonii otworzyli oni tu w r. 1585 swoją Akademię, tzn. Szkołę Sztuk Pięknych. Wykształcenie fachowe uzupełniane w niej było nauczaniem przedmiotów ogólnych: historii, literatury, filozofii, medycyny: w określonych terminach odbywały się konkursy i rozdzielanie nagród. Carracciowie pierwsi sformułowali określoną doktrynę pedagogiczną. Jest ona o wiele wszechstronniejsza, niż pozwalałaby się tego spodziewać sama nazwa eklektyzmu, ponieważ studium mistrzów współczesnych i dawnych stanowi zaledwie jej część. Studium to nie może dać malarzowi wszystkiego: nie wszystko też dadzą malarzowi jego własne myśli i uczucia. Trzeba patrzeć dokoła siebie, podporządkować się naturze, studiować żywy model: trzeba również rozwijać swój umysł. Niestety zasady te stosowali ludzie, którzy byli bardziej inteligentni niż utalentowani. Wynikiem tego była najczęściej sztuka literacka i filozoficzna, która słabo działa na naszą wrażliwość: znalazła ona jednak uznanie w swej epoce.. „Wymagają oni – powiada Bellori – widza wrażliwego i pomysłowego, którego sąd nie opiera się jedynie na wrażeniach wizualnych, ale na inteligencji. Ludzie, którzy stojąc przed dziełami najwybitniejszych artystów, zadowalają się rzuceniem na nie okiem i widzą jedynie kolory, jak gdyby w uroczystościach chodziło jedynie o bogactwo i świetność pompy, obrażają piękno“. Tekst powyższy charakteryzuje zarazem pewien styl, tzw. malarstwo „literackie“ i pewien stan umysłowości.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.