Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

IDEALIZM NIEMIECKI

Malarstwo idealistyczne oczywiście znakomicie rozwija się w Niemczech, równocześnie jako przeżytek romantyzmu i uboczny produkt niemieckiej metafizyki. Toteż jest ono jak piekło wybrukowane dobrymi chęciami, ale bynajmniej nie arcydziełami.

Wielkie nazwiska idealizmu niemieckiego w malarstwie stanowią: Feuerbach, Thoma i Böcklin. Anselm Feuerbach (1829 -1880) pracował u Couture’a. Siady tego widoczne są w jego ciemnych i zimnych obrazach, melancholijnych przedstawieniach dramatycznych tematów (Medea, 1866, Berlin, Nat. Gal.), w których na próżno poszukuje wielkiego stylu. Szwajcar Arnold Böcklin (1827 – 1901), równie bogaty w pomysły jak G. Moreau, nie ma ani jego inteligencji, ani daru poetyckiego. Symbolizm swój wyraża w formach naiwnie i nieznośnie realistycznych, w krzykliwych kolorach i monotonnej fakturze (Vita somnium breve, 1888, Bazylea). Ten zły malarz osiągnął zdumiewającą sławę, ponieważ starał się uchwycić jeden z podstawowych rysów sztuki niemieckiej, gwałtowne pragnienie silnego wyrazu. Mniej więcej to samo powiedzieć można o jego naśladowcy, Franzu von Stucku. Ambicje Hansa Thoma (1829 -1924) szły w przeciwnym kierunku. Mimo wpływów Courbeta, pozostaje autorem sentymentalnej anegdoty: od dobrze namalowanej martwej natury przerzuca się do typowego pejzażu gemütlich, trochę dziecinnego (Idylla wiosenna, Drezno).

Bliższy nam Max Klinger (1857 -1920), malarz i rzeźbiarz, przywódca monachijskiej secesji (1897), nie umiał się wyzwolić od schematów akademickich (cykl Śmierć, 1889). Zasługą jego było przynajmniej powiązanie własnych poszukiwań artystycznych z problematyką sztuki stosowanej i architektury, podobnie jak to czynił wiedeńczyk Gustav Klimt (1862 – 1918), ilustrator, malarz plakatów, którego irrealizm przeładowany był archeologią (Pocałunek, 1911, Wiedeń).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.