Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

MALARSTWO W CZASIE BAROKU

Inni malarze wywodzą się od Caravaggia. Najpierw tzw. tenebrosi, w większości obcokrajowcy, którzy z czasem wrócą do krajów ojczystych: Holender Honthorst, Francuz Valentin, Flamand Rombouts, Hiszpan Ribera: za ich pośrednictwem maniera Caravaggia rozprzestrzeniła się po całej Europie. Pobytowi “mistrza we Włoszech południowych zawdzięcza swe powstanie szkoła neapolitańska: batalista Salvator Rosa (1615 – 1673) i twórca dekoracyjnych kompozycji Luca Giordano o przydomku Fa presto, którego dzieła kilkakrotnie inspirowały Fragonarda. Nie można pominąć też takich nazwisk, jak Bernardo Strozzi, Orazio Gentileschi i przede wszyskim Francesco Maffei.

Północ Italii wysuwa się ponownie na plan pierwszy w wieku XVIII. Genueńczyk Magnasco (1667 -1747) jest świeżym odkryciem historii sztuki: poprzez trzy okresy Swej twórczości jawi się nam jako potężna indywidualność, genialny twórca form, a nawet wizjoner typu Goyi: pod względem formalnym wiele jeszcze zawdzięcza Caravaggiowi. Wenecja odzyskuje swoją dawną sławę. W tym mieście karnawałów żyło się podówczas najweselej w Europie. Jest ono dla swych malarzy stale powracającym modelem: kanały, pałace i kościoły Wenecji dostarczają tematu obu Canalettom i Fr. Guardiemu (1712 -1793): kronikę jej życia tworzy Pietro Longhi. Tiepolo (1696 – 1770) przywraca we Włoszech znaczenie malarstwa freskowego i jako czwarty, po Tycjanie, Tintorętcie i Ve- ronezie, staje w rzędzie wielkich weneckich malarzy dekoracyjnych. Od rzymskich artystów nauczył się sztuki perspektywy równie zręcznej jak ta, którą operował A. Pozzo (sklepienie kościoła degli Scalzi w Wenecji): od siebie dodaje poczucie światła i zmysł jasności, i jako ostatni wielki mistrz reasumuje zdobycze i wciela doskonałość malarstwa epoki baroku.

Europa środkowa. Wpływ włoski dominuje w XVII w. w katolickiej Europie środkowej (Austria, południowe Niemcy, Czechy, Polska). W wieku XVIII zrównoważy go wpływ francuski, który dał się odczuć wcześniej w krajach protestanckich w wyniku odwołania edyktu nantej- skiego. Rozwój architektury w Europie środkowej jest odmienny od ewolucji architektury włoskiej. Ok. r. 1725, gdy we Włoszech następuje uspokojenie, rokoko rozwija się bujnie i wspaniale stanowiąc najbardziej charakterystyczną cechę baroku środkowo-europejskiego.

Kościoły jezuickie, najważniejsze dla rozwoju architektury kościelnej, powtarzają zrazu jednonawowy typ II Gesu. Odnajdujemy go w Monachium (kościół Sw. Michała, 1583 – 1595), w Krakowie (1597 — 1619, architekt Włoch Giovanni Trevano), w Szwajcarii w Porrentruy (1602 – 1604, dziś Biblioteka École Cantonale), najstarszym kościele jezuickim kraju, w Innsbrucku (1619), we Wiedniu (kościół uniwersytecki, 1627 – 1631). Dekoracja jest w tym czasie jeszcze stosunkowo skromna. Utrzymuje się duch kontrreformacji. Wielkie kolegium jezuickie w Ingolstadt, centrum wpływu jezuickiego na kraje niemieckie, zadowala się skromną kaplicą. Ale i te budowle zostaną później bogato przyozdobione. Kościół w Porrentruy otrzyma w r. 1678 dekorację stiukową, insbrucki zostanie powiększony i przekształcony: A. Pozzo zostanie powołany do Wiednia w r. 1705.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.