Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

MANIERYZM I KSZTAŁTOWANIE SIĘ SZTUKI BAROKU

Pod względem etymologicznym słowo to pochodzi od włoskiego maniera: alla maniera – na sposób. Używa go Vasari i Bellori. Znaczenie jego zmieniło się jednak. Współcześni historycy sztuki używają go w bardzo różnych znaczeniach. Zwłaszcza Niemcy przyczynili się do dyskusji na ten temat.

– a) Niektórzy uczeni zgodnie z tradycyjnym znaczeniem tego słowa uważają, że manieryzm to naśladownictwo, powtarzanie maniery określohego’ mistrza. W tym znaczeniu używa go Birsch-Hirschfeld, Die Lehre von der Malerei in Cinquecento, Rzym 1912. Naśladowanie to nie jest związane z określoną epoką i sam Rafael jest manierystą. H. Grimm, Michel Ange et son temps, również rozumie słowo manieryzm jako przesadne naśladowanie mistrzów.

– b) Według K. Busse, Manierismus und Barockstil, ein Entwicklungsproblem der tlorentinischen Seicentomalerei… Lipsk 1911, słowo manieryzm oznacza okres historyczny, w którym naśladownictwo krzewiło się najsilniej: manieryzm jest to okres, który następuje po pełnym renesansie i z którego wyrasta barok.

– c) Według L. Frohlich-Bum, Parmigianino und der Manierismus, Wiedeń 1921, manieryzm jest to styl pochodzący od Parmigianina. Spośród wszystkich rodzajów naśladownictwa najważniejsze jest to, które uprawiał Parmigianino. Rozwinęło się ono samo dla siebie i stało się stylem, który charakteryzuje poszukiwanie pełnych wdzięku form, stylizacja rzeczywistości. Nie dąży on, jak barok, do wywołania wrażenia ani nie stara się uzyskać istotnej treści przedstawionych rzeczy. Parmigianino dał przykład takiej sztuki, ale styl rozwijał się dalej po jego śmierci: ukoronowaniem tego jest klasycyzm lat ok. 1800. Ogniwa pośrednie to Benvenuto Cellini, Primaticcio, Jean Goujon, Giovanni da Bologna, Germain Pilon, Coysevox, Bouchardon, Houdon.

– d) Myśl tę podjął W. Weisbach (ZfBK, 1919, z. 7/8), ale posunął ją dalej. Według niego manieryzm jest nie tylko stylem, ale fazą każdego stylu. Każdy styl musi przejść w okresie swego rozwoju przez fazę manieryzmu, podobnie jak przez fazę barokową. Trzy poprzednie koncepcje są do obronienia: ta ostatnia wydaje się nam nie do przyjęcia ze względów, które omawiamy w związku z barokiem, zob. niżej s. 512.

Stosunek nauki marksistowskiej do problemu manieryzmu przedstawił, omawiając odpowiednią literaturę. M. W. Ałpatow w artykule, cyt. wyżej na s. 449. Caravaggionizm. – Nowsze prace uwypuklają coraz bardziej znaczenie Caravaggia. To, co się nazywa „caravaggionizmem“, nabiera w wieku XVII ogólnoeuropejskiego znaczenia. G. Is ario, Caravage et le caravagisme européen, catalogues, Aix-en-Provence 1941 (bardzo ważne) szukał źródeł i obszaru rozprzestrzenienia się tego kierunku: zestawił katalog wszystkich obrazów europejskich do niego zaliczanych. Jest to koncepcja malarstwa całkowicie przeciwstawna koncepcji renesansu włoskiego, w którym dominują wpływy antyku. Ponieważ znane są jedynie rzeźby antyczne, wpływ ten oddziałał w kierunku „pomieszania techniki malarskiej z rzeźbiarską“, tzn. że zajmowano się wyłącznie zagadnieniem linii i planów („wartości dotykowe“ Berensona). Caravaggionizm, przeciwnie, czyni z malarstwa studium światła. Co prawda ten luminizm powstaje na długo przed Cara- vaggiem w krajach Europy północnej (van Eyck, Hieronim Bosch): do Włoch przenoszą go Wenecjanie, a mianowicie Giorgione, Bassano i Tintoretto, którego sztuka jest przeciwieństwem sztuki Michała Anioła.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.