Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

Poussin i Lorrain – dalszy opis

W jego twórczości należy rozróżnić okresy. W początkach – piękne akty, niektóre, być może, malowane jeszcze we Francji – ukazują nam Poussina mocno zmysłowego {Echo i NaYcyz, ok. 1624, Drezno i Luwr: Śpiąca Wenus, Drezno): po przybyciu do Rzymu mógł ulec wpływowi Tycjana. Z drugiej strony ów młody Poussin – przynajmniej przed osiągnięciem 40 lat – jest także autorem Bachanalii, z których najsłynniejsze nabył Richelieu: pełne ruchu, izgiełku i nawet koloru, dają pojęcie o artyście czułym na pewne pociągające strony, na pewne chwyty baroku: mają barokowy rozmach. Kawaler Marin podziwiał Poussina za jego „diabelską furię“: Tryumf Pana (Luwr) ma kompozycję opartą na kilku wielkich dia- gonalach, plany przenikają się w sposób gwałtowny. A co mówić o obrazach historycznych, jak Rzeź niewiniątek (ok. 1626 -1628, Chantilly), a zwłaszcza Zdobycie Jerozolimy przez Tytusa (ok. 1626 – 1628, Wiedeń), obrazie o pustce w środku, opartej o przekątnię i z wspaniałym stającym dęba koniem, który mógłby doskonale wyjść spod pędzla Rubensa czy De- lacroix. Nawet Porwanie Sabinek (Lu\vr) jest bliższe włoskiemu barokowi niż sztuce Davida. Z biegiem lat rodzi się Poussin-klasyk. Zawsze był wielbicielem Rafaela. W swych wielkich krajobrazach zapożycza od niego szlachetność inspiracji, jasność układu o mocno określonym środku i zrównoważeniu mas po obu stronach, klasyczną piękność form i póz: od niego przejmuje także przewagę elementów ludzkich, do której dodaje myśl umoralniającą. Pasterze arkadyjscy (ok. 1638 – 1639) są doskonałym przykładem tego rodzaju sztuki. Później, w końcowych latach twórczości, w cyklu Czterech pór roku (1660 -1664, Luwr) człowiek nie jest elementem zasadniczym: znaczenie ma tylko natura, dokładnie wystudiowana i głęboko odczuta. Jest to więc artysta o złożonej indywidualności. Można by rozróżnić przynajmniej dwóch, jeśli nie czterech Poussinów. Jest więc twórca Pasterzy arkadyjskich, który stał się bohaterem francuskiego klasycyzmu, malarz, którego styl był starannie studiowany przez Akademię, pragnącą stworzyć własną doktrynę. Jest i taki Poussin – choć był zapewne na swój czas kolorystą – którego przeciwnicy koloru lansowali jako mistrza rysunku w sporze, który wybuchł na przełomie XVII i XVIII w. i który miał się zakończyć ich klęską.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.