Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

Przykład klasycyzmu barokowego

Jednym z ciekawszych rozwiązań architektoniczno-urbanistycznych w Paryżu było założenie Inwalidów (rys. 15). Z polecenia króla architekt Libéral Bruant (1635-1697) zbudował na lewym brzegu Sekwany Hôtel des Invalides, wielki gmach budowany „w podkowę”, mogący pomieścić kilka tysięcy okaleczonych na wojnie żołnierzy. W 1676 r. przy hotelu tym rozpoczął Mansart długotrwałą pracę nad kościołem, który zbudowany został na rzucie krzyża równoramiennego wpisanego w kwadrat: między ramionami krzyża powstały kaplice, a na skrzyżowaniu ramion – murowana kopuła na rzucie koła, lecz o eliptycznym kształcie przekrycia. Wznosi się ona na wysokim dwukondygnacjowym bębnie z wielkimi oknami, a wieńczy ją latarnia, z której jeszcze wystrzela ku niebu drewniana, po- kryta ołowiem, bardzo wysmukła iglica zakończona krzyżem. W rezultacie kopuła jest wielką dominantą w stosunku do otoczenia. Dwupiętrowa fasada kościoła została uklasycyzowana przez zastosowanie porządku spiętrzonego. Przed fasadą wznosi się portyk z niewielkim frontonem. Wytyczony później olbrzymi plac, ciągnący się od założenia Inwalidów do Sekwany, stanowi jedno z najpiękniejszych rozwiązań urbanistycznych Paryża.

Dowodem już nie klasycyzowania, ale wręcz zapatrzenia się na antyk, były paryskie łuki triumfalne, powstałe w latach 1672-1674 u wylotu ulic św. Seweryna i św. Dionizego, przez które Ludwik XIV wjeżdżał uroczyście do miasta po wygranych kampaniach wojennych. Są to Porte Saint-Martin i Porte Saint-Denis (il. 81), wzorowane zupełnie na cesarskich lukach triumfalnych w Rzymie – Konstantyna, Tytusa i Sewera: nie ma w tym nic dziwnego, skoro projektantem dzieła był François Blondel (1618-1686), architekt-teoretyk, rozmiłowany w sztuce antyku.

Najcharakterystyczniejszym przykładem klasycyzmu barokowego jest wschodnia elewacja Luwru. Budowa tego skrzydła była przedmiotem konkursu: sprowadzono nawet w tym celu Berniniego, którego projekt król wprawdzie zatwierdził, ale wobec sprzeciwu architektów francuskich polecił realizację zespołowego planu Perraulta, Le Vau i Le Bruna. Projekt ten zazwyczaj wiąże się z nazwiskiem Claude Perraulta (1613- 1688), którego podpis figuruje na dokumencie.

W latach 1667–1670 zbudowano wschodnie skrzydło Luwru (il. 82) jako długą galerię, tworząc od frontu wielką kolumnadę prześwitową, na którą składają się parzyste kolumny koryn- ckie, oparte na wysokim cokole przyziemia, a zwieńczone belkowaniem i balustradą (dach płaski, niewidoczny). Horyzontalna linia kolumnady przerwana jest trzema lekko występującymi ryzalitami, z których boczne są pilastrowane, a środkowy stanowi pseudoportyk zakończony trójkątnym frontonem. Kolumnada ta była w dobie baroku rewelacją. Ona to wytyczyć miała rozwój architektury klasycystycznej XVIII w.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.