Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

RODIN – DALSZY OPIS

Podobnie krytycznie należy potraktować rzekome tendencje abstrakcyjne, przypisywane mu przez miłośników jego sztuki i ludzi pióra. Tworzył on rzeźby, ale troskę o wynajdowanie im nazw, a w większym jeszcze stopniu – o nadawanie im treści filozoficznej, pozostawiał swoim przyjaciołom. Dlatego też taka rzeźba jak Idący mężczyzna, pozbawiona głowy, nio nie traci w stosunku do wykończonej rzeźby, dzięki swej doskonałości formalnej. Rodin w istocie planował wielką symboliczną kompozycję – Bramę piekła, z którą wiąże się większość dzieł z okresu dojrzałej twórczości, poza portretami (Myśliciel, Pocałunek, Paolo i Francesca i inne). Zrezygnował jednak z realizacji tego projektu, a niepowodzenie to jest w tym wypadku znamienne. Projekt jest zresztą w stylu „1900 roku“.

Nie będąc ani impresjonistą, ani artystą barokowym, ani filozofem, Rodin, który bardzo wiele przebywał w muzeach i starych katedrach, jest klasykiem. Ale zrozumiejmy to dobrze. Jego pierwsze dzieła (Portret ojca, Człowiek ze złamanym nosem) przypominają rzymskie popiersia. Ma on raczej dar siły niż wdzięku. Więcej jest u niego napięcia fizycznego lub duchowego niż spokoju. Nie przywodzi on nam więc na myśl Grecji antycznej, ale Michała Anioła, a nawet – dzidki swemu szorstkiemu naturalizmowi – owych gotyckich mistrzów z XIII w., których tak kochał.

Niektórzy malarze impresjonistyczni uprawiali również rzeźbę. Degas modelował w wosku tancerki, w których pragnie rzeczywiście przede wszystkim uchwycić szybki ruch (Tancerka zawiązująca sznurek przy trykocie: Tancerka patrząca na palec u prawej nogi, Luwr). Jedną z nich ubrał nawet w jedwabną suknię i przyprawił jej warkoczę z prawdziwych włosów. Odwrotnie, rzeźby Renoira, wykonane,pod koniec %życia, mają w sobie ten sam klasycyzm, tę samą pełnię form, ćo Kobiety w kąpieli lub Sąd Parysa, którym są współczesne.

Najbardziej impresjonistycznym rzeźbiarzem jest Włoch Medardo Rosso (1858 – 1928). W swym sławnym Wrażeniu z omnibusu stara się on oddać w gipsie przelotne wrażenie ruchomych cieni. Pozostawił również popiersia dziecięce, mgliste i niesprecyzowane. Wysiłki te nie mają perspektyw rozwojowych: rzeźbiarze następnego pokolenia zaniechają naśladowania malarstwa w rzeźbie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.