Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

SZTUKA KAROLIŃSKA

Sztuka karolińska jest syntezą rozmaitych kultur zachodniej Europy w tej epoce, jak na to wskazuje choćby pochodzenie doradców cesarskich: Alkuin jest Anglosasem, Paweł Diakon – Longobardem, Teodulf – Gotem. Ale równocześnie jest to okres odrodzenia starożytności, nawrotu do tradycji rzymskich, z którymi wiąże się nazwisko Einharda. Co powinniśmy rozumieć pod słowem Rzym? Przypomnijmy, że nawet cesarstwo bizantyńskie nosi nazwę cesarstwa rzymskiego. Chodzi tu w pierwszym rzędzie o zagadnienie natury moralnej i politycznej: o stworzenie na Zachodzie na wzór Wschodu pojęcia państwa, tzn. władzy centralnej, biorącej na siebie, obok innych zakresów działania, utrzymywanie porządku wewnętrznego, obronę Kościoła, popieranie sztuki. Konsekwencją takiego stanowiska jest ingerencja władzy państwowej w dziedzinie kulturalnej, jak również w sprawach administracji kościelnej. Kierunek nadany w tej dziedzinie przez Karola Wielkiego działa tak silnie, że widoczny jest jeszcze w okresie osłabienia politycznego i upadku gospodarczego za ostatnich panujących. Wiek IX, wiek wielkiego cesarza, nie jest dla nas bardziej interesujący niż wiek X, wiek najazdów normandzkich, upadku miast i rozczłonkowania cesarstwa.

Renesans karoliński przejawia się w architekturze we wznowieniu budowli użyteczności publicznej: latarnia morska w Boulogne-surMer, drewniany most w Moguncji: projektowano nawet kanał między Renem a Dunajem. Do tego dochodzą pałace (pałac w Akwizgranie wraz z kaplicą, padać w Ingelheim) i kościoły. Większość budynków nie zachowała się i znowu w dużym stopniu musimy zdać się na wiadomości zaczerpnięte ze źródeł pisanych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.