Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

Urbanistyka francuska

Wiele z tych pałaców miejskich nie istnieje i znamy je jedynie z plansz albumu Blondela. Inne, obecnie siedziby ministerstw lub ambasad, są trudno dostępne poza swymi solidnymi bramami wejściowymi. Łatwiej jest czasem mieć wyobrażenie o tej sztuce tak zarazem prostej i uczonej, a zawsze harmonijnej, dzięki pałacom opackim (Châalis, Prémontré), biskupim (Verdun, Saverne, Strasburg), pałacom byłych intendentów (Châlons-sur-Marne), oczekując aż szereg typowych pałaców zostanie przekształconych na muzea francuskiego wnętrza. Dzięki pracom wykonanym dla biskupów sztrasburskich-najlepiej możemy dziś ocenić np. twórczość Roberta de Cotte.

Jeśli tyle miejsca poświęcamy klasycznej architekturze francuskiej, to robimy to nie tylko, by sprostować niesprawiedliwe sądy, ale i dlatego, że Francja zawdzięcza jej wpływ i prestiż. Jej architekci podbili Europę. Wersal był przez cały w. XVIII ideałem i wzorem dla panujących w Niemczech: nawet w w. XIX Ludwik II Bawarski na wzór jego stawia pałac w Herrenchiemśee, a w Linderhof kopiuje Trianon. W całej dolinie Renu, od Stuttgartu (Laguépiére) do Moguncji i Kolonii, powołuje się tylko architektów francuskich. Ale o wiele dalej, aż w Berlinie, Wiedniu, Warszawie, Petersburgu, budowano w stylu francuskim tyle, co i we włoskim.

Francja nie miała rywali w zdobieniu swych, miast. Klasyczna urbanistyka francuska stworzyła typ placu, którego centralnym motywem był posąg królewski (Place Royale). Paryż miał ich pięć: Place Dauphine, Place des Vosges, Place des Victoires, Place Ven- dôme, Place de la Concorde: nie były mniej okazałe od nich place w Lyonie, Montpellier, Bordeaux, Rennes, Nancy, Reims. W Kopenhadze, Brukseli i Lizbonie naśladuje się ich układ zasadniczy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.