Poszukujesz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Genialne tłumaczenia!

WALKA ROMANTYKÓW Z KLASYKAMI

Od r. 1817 romantycy atakują gwałtownie klasycyzm Davida i Grosa. Znaczenie słowa „romantyzm“ jest o tyle trudne do zdefiniowania, że służy ono do określania pewnych zjawisk zarówno w literaturze, jak w sztukach plastycznych. Romantyzm w malarstwie francuskim jest najpierw etapem historycznym, szeregiem dat, a są to daty salonów paryskich za czasów Restauracji: 1817, 1819, 1822, 1824, 1827. Reprezentują one romantyzm przede wszystkim jako pozycję bojową, którą nazwalibyśmy antydawidyzmem. Davidowi i jego uczniom romantyzm przeciwstawia się tematyką, treścią i formą.

– a) Tematy. Nikogo tu nie obchodzi starożytność grecko-rzymska. Inspiracji szuka się bądź w średniowieczu, w szerokim rozumieniu tego słowa, a raczej w renesansie (Ary Scheffer, Mieszczanie z Calais, 1819: Deveria, NarodzmyHenryka IV, 1827), bądź w historii współczesnej (roz- bicie tratwy Meduzy, wojna o niepodległość w Grecji), bądź też w literaturze angielskiej (Szekspir, Byron, Walter Scott),-niemieckiej (Goethe), włoskiej (Dante).

– b) Treść. Klasycyzm pragnie osiągnąć to co ogólne i trwałe, romantyzm szuka indywidualnego i przelotnego. W konsekwencji artysta, zamiast ulegać ogólnie Uznanym prawidłom, zdaje się na swój-temperament: na miejsce piękna idealnego, wspólnego wszystkim czasom i wszystkim krajom, każdy tworzy sobie swój własny ideał. W‘tym też sensie Dela croix oświadcza, iż przyjmuje dla siebie nazwę romantyka: „Jeśli przez romantyzm rozumie się swobodne wypowiedzenie mych osobistych wrażeń, moją awersję do typów niezmiennie powtarzanych w szkołach, muszę wyznać, że jestem romantykiem“ (Journal, 1, s. 200, wyd. Joubina).

– c) Forma. Romantycy przywracają kolorowi miejsce, z którego usu nął go David. Géricault „podejmuje problemy światła i kontrastu, Delacroix – wzajemnego stosunku kolorów między sobą, a równocześnie przywraca znaczenie pociągnięciu pędzla. Pod tym względem romantyzm jest nawrotem ddfrancuskiej praktyki malarskiej XVIII w. Oddziałał tu przykład Anglii, zwłaszcza Constable’a i Boningtona, a wszystko dzięki temu, iż malarstwo angielskie rozwijało się poza zasięgiem rewolucji Davida. >

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.